رعد و برقی عجیب می گیرد،پس از آن ابرهای بارانزا

باد و باران،تگرگ و خاکستر، در زمین غم در آسمان غوغا

رعد و برقی عجیب می گیرد،پس ازین بوی خاک تازه تر است

می چکد آسمان در آیینه، گریه سرخ تاک تازه تر است

رعد انگار از دل کوهیست که به زنجیر تن نخواهد داد

برق انگار بر دری چوبی،آتشی شد که در جهان افتاد

در این خانه کوبه ای دارد ، که به دست پیمبر عادت داشت

مرهم دردهای مادر بود،بیش از این خاکیان سعادت داشت

در این خانه میخ هم دارد، میخ شرمنده و سرافکنده

قلب دریا به جزر و مد که رسید،میخ پهلوگرفت در دنده

آه ای آسمان خسته ببار،شعله بالا گرفته در خانه

پیش رو خاک ماند و خاکستر،پشت در سوخت بال پروانه!

گوش شهر مدینه سنگین است،شب به سمت بقیع باید رفت

ابرها را بکار در این خاک،سمت مدفن سریع باید رفت

مدفن او که این طرفها نیست،مدفن دردهای پنهانی

بس کن ای قلب، قلب طوفانی ،تو چرا پیش او نمی مانی؟

مانده ام،مانده ام که درد چه کرد، زخم با قلب یاس زرد چه کرد

آه دنیای بی لیاقت سرد،با عزیز خدا چه کرد؟ چه کرد؟

مانده ام بیش ازین نمی خواهم ، شعله در بند بند در باشد

کوبه در هنوز منتظر است،کاشکی پشت در پدر باشد!

نغمه مستشارنظامی/اردی بهشت ٨٨

سلام و عرض ادب

این غزل رو سال اول دانشگاه نوشته بودم

چند روز پیش با همسرم به زیارت امامزاده صالح رفته بودیم که خانومی داشت برای همسرش اون رو می خوند و من رو به یاد جوان تر بودن هایمان انداخت!

وقتی دلی برای دلی تنگ می شود
انگار پای عقربه ها لنگ می شود!

تکراریند پنجره ها و ستاره ها

خورشید بی درخشش و گل، سنگ می شود

پیغام آشنا که ندارند بلبلان

هر ساز و هر ترانه بد آهنگ می شود

احساس می کنی که زمین بی قواره است!
انگار هر وجب دو سه فرسنگ می شود!

باران بدون عاطفه خشکی می آورد
رنگین کمان یخ زده بی رنگ می شود

هر کس به جز عزیز دلت یک غریبه است
وقتی دلت برای دلی تنگ می شود!!!

 نغمه مستشار نظامی/١٣٧٩